بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، «دستورالعمل نحوه محاسبه نسبت خالص داراییهای ثابت بانکی مؤسسات اعتباری» را با هدف کنترل سرمایهگذاریها در داراییهای ثابت و هدایت منابع به سمت واسطهگری وجوه، بازنگری و ابلاغ کرد.
دستورالعمل نحوه محاسبه نسبت خالص داراییهای ثابت بانکی مؤسسات اعتباری، پس از بازنگریهای لازم، در چهل و هشتمین جلسه هیأت عالی بانک مرکزی به تاریخ ۱۴۰۴/۰۸/۲۷ به تصویب رسید و از تاریخ ابلاغ، لازمالاجرا است. این بازنگری در اجرای قوانین مرتبط، از جمله قانون پولی و بانکی کشور و قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران انجام شده است.
حد مجاز نسبت خالص داراییهای ثابت
بر اساس ماده ۶ این دستورالعمل، حد مجاز نسبت خالص داراییهای ثابت بانکی، حداکثر سی درصد (۳۰%) تعیین شده است. این اقدام با هدف محدود کردن سرمایهگذاری مؤسسات اعتباری در داراییهای ثابت مشهود و نامشهود و تقویت نقش اصلی آنها در واسطهگری وجوه صورت گرفته است.
نحوه محاسبه نسبت
طبق ماده ۴ دستورالعمل، مؤسسه اعتباری موظف است نسبت خالص داراییهای ثابت بانکی را به شرح زیر محاسبه کند:
این نسبت عبارت است از تقسیم خالص داراییهای ثابت مشهود بانکی و داراییهای نامشهود بانکی بر حقوق مالکانه پس از کسر سود قطعی نشده.
اقلام تشکیل دهنده صورت نسبت شامل مبلغ دفتری تمامی اقلام داراییهای ثابت مشهود و نامشهود بانکی، داراییهای در جریان تکمیل، اقلام اجارههای سرمایهای، سفارشات و پیش پرداختهای سرمایهای و ودایع پرداختی بابت اجاره عملیاتی داراییهای ثابت مشهود بانکی میباشد.
همچنین، بر اساس ماده ۵، آن بخش از داراییهای ثابت اشخاص وابسته که از طریق تأمین مالی توسط مؤسسه اعتباری به تملک درآمدهاند یا مورد بهرهبرداری قرار میگیرند، در نسبت خالص داراییهای ثابت بانکی لحاظ خواهد شد.
